Besmet met het hardloopvirus

14 oktober 2014

De laatste gymles van het jaar op de middelbare school was de vervelendste: coopertest. Tenminste, zo ervoer ik dat toen, wat had ik toch een hekel aan hardlopen. Tot we in oktober 2004 als bedrijfsuitje van Imagro naar Amsterdam togen, om na een bezoek aan de Heineken Experience de 10km, halve marathon of hele marathon af te leggen. Een heel jaar lang trainden we daar naartoe. Nog steeds niet met plezier in mijn geval. Maar ik wou natuurlijk wél finishen in het Olympisch Stadion. Apetrots was ik dat ik 10 km aan één stuk kon rennen. Dat zou ik niet meer afgeven, dat onderpeil aan conditie en dat fitte gevoel. Ik was besmet met het hardloopvirus.

Precies 10 jaar, 2 zwangerschappen en 5 halve marathons later sta ik weer met een Imagro-team aan de start. Voor mijn 6e halve marathon, te Eindhoven. Besmet met nog een ander virus: een buikgriepje. Overgehouden aan het bedrijfsuitje van Imagro van dit jaar, een week geleden. Benodigdheden voor onderweg: drinkflesjes water, dextro, toiletpapier.

Aan de start boden mooie wortelmeisjes ons nog een heerlijk worteltje van Harries aan: de juiste wortelen in het startvak. Wij hielden onderweg de andere lopers een wortel voor, die sappig op onze rug hen weer een stapje verder lokte. Te oordelen naar de opmerkingen die we erover kregen, heeft het vele medelopers opgepept.

Knijpend, krampend en verbijtend de finish bereikt, met een eindtijd die precies bij die omstandigheden paste: niet denderend. En toen kon ik niet eens meer een spannend verhaal ophangen bij mijn supporters, zij wisten al precies hoe het me tijdens de loop vergaan was: via de app kregen zij alle tussentijden door op hun telefoon. Ook mijn netto-eindtijd was hen eerder bekend dan mijzelf. Zouden ze me volgend jaar thuis vanaf de bank volgen? Geeft niks, ik loop zeker weer mee.


Deel dit bericht